Gisteren, 8 december 2019, was het 11 jaar geleden dat mijn vader overleed en ik hem samen met mijn broer in de kist heb gelegd. Mijn broer zijn benen, de begrafenisondernemer zijn middel en ik zijn schouders en hoofd. Bang als ik was dat zijn hoofd af zou breken en op de grond zou vallen. Die gedachte maakte dat ik het bijna niet had gedaan. Nu ben ik ontzettend blij dat ik me toen niet door mijn angst heb laten leiden en kijk ik erop terug als een ontzettend liefdevol en dierbaar moment. Op 8 december komen mijn moeder, broer en ik altijd bij elkaar. Om heel bewust samen te zijn en te herinneren, te proosten op papa.

Na zijn overlijden, heb ik lange tijd gedacht dat het leven nooit meer leuk zou worden. En dat was ook lange tijd zo. Niet omdat het leven niet leuk was, maar omdat ik die overtuiging zo had.

Blijven hangen in verdriet

Het verlies van een dierbare is heftig en heeft tijd nodig. Maar merk je echter dat je blijft hangen in verdriet, ga dan eens bij jezelf na waar dat precies door komt. Welke gedachten heb je die het heftige verdriet in stand houden (ik kan niet zonder hem/haar, zonder hem/haar ben ik niets, ik ben gebroken, etc.)? Wat zijn de niet helpende gedachten hierin? En wat kunnen juist helpende gedachten voor je zijn?

Iemand vroeg me ooit eens of ik de aanwezigheid van mijn vader weleens voel. Mijn eerste antwoord was ‘ja’, maar daar kwam ik ook direct op terug. Nee, ik voél zijn aanwezigheid niet en ik weet ook niet of zoiets mogelijk is, echter dénk ik graag van wel. Ik denk graag dat wanneer er 1 bal in de kerstboom ineens begint te wiebelen, dat dat mijn vader is die van zich laat horen. Of het nu waar is of niet, ik vind het een fijne gedachte. Het is een voor mij helpende gedachte, het geeft me een fijn gevoel.

En dat is dus de kracht van gedachten. Je kunt jezelf een rotgevoel denken, maar je kunt jezelf ook een fijn gevoel denken. The choice is yours!

Liefs!